Fijn dat je er bent

Altijd van de partij, glaasje erbij. Dat was ik. Trots op hoeveel ik kon drinken. Ooit kwam ik thuis, kreeg mijn sleutel niet in het slot, en gleed met mijn gezicht over het asfalt toen ik naar de achterdeur rende. Vier maanden later trouwde ik. Mijn kin was op de valreep hersteld. Op het werk zei ik dat het glad was geweest. Ik heb me maanden geschaamd. Ik dronk gewoon door.

Ik ben er niet om te zeggen dat drinken vreselijk is. Mijn schouders zakten letterlijk als ik dronk. Op een feestje voelde ik me zonder glas onzeker, te veel in mijn hoofd, bang voor wat anderen dachten. Een borrel maskeerde dat.

Wat me uiteindelijk deed stoppen, was veel gewoner. Ik werd in een paar maanden drie keer ziek en ging googlen. Ik zag dat alcohol een grote invloed heeft op je weerstand. Er ging een wereld voor me open. En ik wilde fit zijn! Een leuke, geduldige, katerloze moeder. Op 1 september 2024 ben ik gestopt. Geen crisis. Ik zat met een kater bij de wok, met twee kleine kinderen, en dacht: dit is niet top.

En toen kwam de vraag die ik mezelf al vaker had gesteld:

"Ben ik dan nog wel leuk?"

Nee. Niet zoals vroeger. Ik ga eerder naar huis, ik mis het proosten. Maar niet zo erg dat ik weer ga drinken. Op een borrel voel ik me nog weleens ongemakkelijk, ongezellig zelfs. Maar ik ben er nog, gewoon wat rustiger.

Een half jaar later kreeg ik de diagnose: autisme en ADHD. Ineens vielen er dingen op hun plek. Mijn hele leven had ik mezelf verdoofd.

Ik ben niet minder leuk geworden zonder alcohol. Ik ben vooral mezelf beter gaan leren kennen. Daaruit is Mennis ontstaan. Voor vrouwen die functioneren, zichzelf geen drinker noemen, maar 's ochtends denken: dit klopt niet meer. Je hoeft niet te stoppen. Maar wie het overweegt, heeft geen preek nodig. Wel iemand die snapt hoe het voelt.